Wielkimi krokami zbliża się zima. To nie tylko trudny okres dla ludzi, to również wyzwanie dla naszych czworonożnych i skrzydlatych przyjaciół, naszych młodszych braci, jak mawiał Św. Franciszek.
        Najbliższe tygodnie będą czasem oczekiwania na Święta Bożego Narodzenia, z Wigilią spędzoną w rodzinnym gronie, przy tradycyjnym świątecznym stole i najlepiej w zimowej scenerii; z mrozem i śniegiem. Najmłodszym nie zabraknie radości z ubierania choinki, z prezentów otrzymanych od Świętego Mikołaja i zabaw na śniegu w czasie świątecznych ferii. Zima to też sylwestrowe bale i tradycyjne karnawałowe zabawy. Niektórzy z nas wybiorą się na narty.

        Oprócz przyjemności ta pora roku niesie jednak ze sobą uciążliwości dnia codziennego. To okres spędzający sen z powiek drogowcom i użytkownikom czterech kółek. Zima to też trudny do przetrwania czas dla osób starszych, samotnych i bezdomnych. Służby socjalne przygotowują się, aby zapewnić wszystkim potrzebującym talerz zupy, ciepłą odzież i kąt w noclegowni.
        Postępujmy również tak, aby jak najmniej uzasadnienia miała myśl irlandzkiego pisarza i filozofa - Georga Bernarda Shaw`a: "Im bardziej poznaję ludzi, tym bardziej kocham zwierzęta". Bo jeśli kiedyś zdarzy się cud i w wigilijną noc zwierzęta przemówią ludzkim głosem, to zapewne zwiędną nam wtedy uszy i będzie nam bardzo wstyd.
        Zwróćmy uwagę, czy buda, w której nasz Reksio spędzał letnie miesiące zabezpieczy go przed zimowym chłodem. A może przy okazji zakupmy jakieś preparaty do zwalczanie robaków i pcheł. Może zamiast łańcucha zaproponujmy naszemu pupilowi wybieg. Weźmy wreszcie pod uwagę, że sylwestrowe wystrzały, które nam sprawiają frajdę dla psów są źródłem ogromnego stresu. Wystawmy w ogrodzie karmnik dla wróbli: jest ich coraz mniej w naszych obejściach. Zawieśmy na drzewie słoninkę sikorkom, bardzo sympatycznym ptaszkom, które przylatują do nas na zimę z nie mniej sympatycznego sąsiedniego kraju. Zwróćmy uwagę, czy nasi niedołężni i schorowani sąsiedzi, którzy ostatkiem sił starają się jeszcze utrzymywać krówkę czy konika - mają dostateczną ilość paszy i przygotowane na zimę budynki inwentarskie. Bo oprócz całej rzeszy nowoczesnych gospodarstw mamy w naszym regionie starszych mieszkańców wsi, którzy potrzebują pomocy, tak jak i ich inwentarz. Zauważajmy, że nasz samotny, nadużywający nieraz alkoholu sąsiad nie zgromadził wystarczającego zapasu siana dla swego bydła. Nie czekajmy aż stanie się najgorsze.
Coraz częściej jesteśmy świadkami bulwersujących zdarzeń. Obserwujemy przypadki głodzenia zwierząt gospodarskich i ich śmierci wskutek rażących zaniedbań ze strony ludzi. Każdą taką sytuację należy zauważać i próbować pomóc. Jeśli rozmowa z sąsiadem nie przyniesie pozytywnego efektu, trzeba powiadomić sołtysa, samorząd gminny lub lekarza weterynarii. Zasady humanitarnego traktowania zwierząt są usankcjonowane prawnie. Kto utrzymuje zwierzęta gospodarskie zobowiązany jest do zapewnienia im opieki i właściwych warunków bytowych. Wszelkiego rodzaju zaniedbania traktowane są jako przestępstwo. Zwierzę nie jest rzeczą, lecz istotą żyjącą, zdolną do odczuwania cierpienia. Człowiek jest mu wobec tego winien poszanowanie, ochronę i opiekę. Nadzór nad przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt powierzono Inspekcji Weterynaryjnej. Znajduje to wyraz w przeprowadzaniu okresowych kontroli gospodarstw, jak i w podejmowaniu interwencji po otrzymaniu niepokojących sygnałów od osób indywidualnych lub od różnorakich służb. W czasie ubiegłej zimy dwukrotnie interweniowaliśmy w przypadkach skrajnych zaniedbań ze strony rolników - w jednym nasza interwencja nastąpiła niestety za późno - zwierzęta padły z głodu i wycieńczenia.

Powiatowy Lekarz Weterynarii w Grajewie
Józef Matyskieła